در جادههای شهری، سیستمهای زهکشی مسکونی و پارکهای صنعتی، رندههای فاضلاب چدنی شکلپذیر و پوششهای زهکشی، اگرچه به ظاهر ناچیز هستند، اما برای ایمنی بار-و زهکشی صاف، اجزای حیاتی هستند. بسیاری از کارگاههای ساختمانی با شرایطی مواجه میشوند که توریها در مدت کوتاهی پس از نصب تحت فشار خودرو تغییر شکل میدهند، ترک میخورند، فرو میریزند یا حتی میشکنند. در حالی که به نظر می رسد این به دلیل کیفیت پایین رنده باشد، مشکل اغلب در چندین جنبه است که به راحتی نادیده گرفته می شود.
اول و مهمتر از همه، مستقیم ترین مسئله، مواد نامرغوب است.
توری های زهکشی واقعاً واجد شرایط باید از آهن داکتیل QT500-7 یا بالاتر استفاده کنند. گرافیت کروی است و در نتیجه دارای استحکام بالا، چقرمگی خوب و مقاومت در برابر فشار و ضربه است. با این حال، بسیاری از محصولات با قیمت پایین{5} در بازار، به منظور کاهش هزینه ها، از چدن خاکستری، آهن قراضه بازیافتی یا حتی مواد مخلوط شده با سایر ناخالصی ها استفاده می کنند. این مواد شکننده هستند و فاقد کشیدگی کافی هستند. اگرچه ممکن است به اندازه کافی ضخیم به نظر برسند، اما تحت فشار می شکنند و نمی توانند الزامات باربری طراحی را برآورده کنند.
ثانیاً، عیوب در طراحی سازه و فرآیندهای ریخته گری وجود دارد.
برخی از گریتینگ ها ممکن است استانداردهای ابعاد خارجی را برآورده کنند، اما توزیع دنده داخلی آنها نامعقول است، عرض دنده کافی نیست، نقاط تنش ضعیف هستند، یا فاصله بین توری ها خیلی زیاد است و در نتیجه استحکام کلی ناکافی است. تحت استرس، آنها مستعد تغییر شکل موضعی و افتادگی هستند.
حفره های انقباض، تخلخل، حفره های هوا، و بسته های سرد که در طی فرآیند ریخته گری رخ می دهند، مستقیماً به یکپارچگی مواد آسیب می رسانند. تشخیص این عیوب داخلی با چشم غیرمسلح دشوار است، اما هنگامی که در معرض بارهای وسیله نقلیه قرار می گیرند، در نقاط ضعیف ترک می خورند و منجر به خرابی کلی می شوند.
سوم، مشخصات انتخاب شده با سناریوی استفاده واقعی مطابقت ندارد.
این یک تصور غلط بسیار رایج است. بسیاری از مردم فقط "اگر کار می کند" را بدون انتخاب بر اساس ظرفیت تحمل بار در نظر می گیرند:
برای پیاده روها و کمربندهای سبز، گریتینگ های سبک یا معمولی کافی است.
برای جاده های مسکونی و خطوط کند، ظرفیت باربری متوسط- مورد نیاز است.
برای جاده های اصلی شهرداری، خطوط آتش نشانی، و مناطق{0}}کارخانه سنگین، محصولات سنگین-و{2}}سنگین-باید انتخاب شوند.
استفاده از گریتینگ های سبک وزن در راهروها، حتی اگر خود محصول واجد شرایط باشد، به دلیل بیش از حد بار طراحی، به سرعت از بین می رود.
چهارم، پایه نصب ایمن نیست و تعمیرات بعدی نیز وجود ندارد.
ظرفیت تحمل بار یک ژئوگرید نه تنها به خود محصول بلکه به نصب و پشتیبانی آن نیز بستگی دارد.
اگر پوشش منهول یا ملات پایه به طور کامل پر نشده باشد، سطح نگهدارنده ناهموار باشد، چارچوب تحت تنش ناهموار قرار گیرد، یا بستر اطراف آن شل باشد یا نشست ناهموار داشته باشد، ژئوگرید به حالت تعلیق درآمده و تحت فشار خارج از مرکز قرار می گیرد. تنش لحظه ای در برخی مناطق بسیار بیشتر از ارزش طراحی است و به راحتی منجر به تغییر شکل و آسیب می شود.
علاوه بر این،قرار گرفتن طولانی مدت در معرض فاضلاب، روغن، اسیدها و قلیاها، همراه با چرخه های ذوب یخ زمستانی-و دمای بالای تابستان، باعث پیری تدریجی، خوردگی و نازک شدن ژئوگرید می شود که در نتیجه ظرفیت تحمل بار- سال به سال کاهش می یابد. عدم بازرسی و تعویض به موقع آن نیز منجر به خرابی{4}}باربرینگ خواهد شد.
در نهایت، جایگزینی قیمت های پایین به جای استانداردها و نادیده گرفتن تست های رسمی یک مشکل رایج است.
بسیاری از پروژهها فقط قیمتها را مقایسه میکنند و از بررسی گزارشهای آزمایشی و تأیید شاخصهای کلیدی مانند استحکام بار-، ترکیب مواد و خواص مکانیکی غفلت میکنند. بدون بازرسی کارخانه،-آزمایش شخص ثالث، برچسبگذاری واضح محصول، و گواهیهای انطباق، استفاده از چنین ژئوگرید در پروژهها به ناچار منجر به ظرفیت باربری نامناسب-و خطرات ایمنی میشود.
در خاتمه،شکست صفحههای فاضلاب در برآورده کردن استانداردهای باربری{0} هرگز یک مشکل واحد نیست، بلکه نتیجه ترکیبی از عوامل از جمله مواد، فرآیندهای تولید، انتخاب، نصب و مدیریت است. تنها با استفاده از محصولات استاندارد چدن داکتیل، انتخاب صحیح ظرفیت باربری-برای سناریوی خاص، نصب آنها بر اساس مشخصات، و انجام تعمیر و نگهداری منظم میتوان به ایمنی، دوام و پایداری طولانی مدت رسید و از هزینههای بیشتر مرتبط با تعمیرات و تعویضهای مکرر در آینده جلوگیری کرد.